Duimbewegingen het metafoor voor frictieloosheid

Nadat ik mijn duim geforceerd heb tijdens de interactie met een frictieloze app valt het mij op dat duimbewegingen voor mij een metafoor zijn voor onze omgang met frictieloosheid. En hiermee een metafoor voor de ondergang van het spel.

Wanneer we de beloftes van technologie bedrijven geloven lijkt met onze duim alles haalbaar: eten bestellen, navigeren, liefde zoeken, contact met vrienden, entertainment.

Geprikkeld door deze gedachte besluit ik het telefoonscherm van mijn zusje een minuut lang op te nemen als ze door Instagram navigeert. Vervolgens schrijf ik een script op basis van deze duimbewegingen (swipe up, swipe down, like etc.). Dit script voeren we uit door met ons hele lichaam te bewegen. Wanneer ik zeg ‘swipe up’ moeten we een manier bedenken om dit uit te beelden. Het is de vrije ruimte tussen het beginpunt van de beweging en het eindpunt van de beweging die het spel terugbrengt in de efficiënte handeling.

Deze vrije ruimte vul ik ook in op papier binnen een grafisch grid. Hierin zijn twee punten gevuld, het beginpunt en het eindpunt. Daartussen is de ruimte vrij en worden patronen gecreëerd door zelf te onderzoeken, spelen, falen en ontdekken.

De door mensen uitgevoerde duimbewegingen sluiten in mijn ogen het beste aan bij mijn hoofdvraag. Het grafische grid gebruik ik als speelruimte, zodat er een speelveld onstaat.

Ik besluit hierop verder te gaan en ga een samenwerking aan met een aantal danseressen. Samen met deze groep voeren we een uitvoering op die de frictieloze duimbeweging uit haar context trekt, bewustwording creëert en het spel terugbrengt.

De performance maakt mensen bewust van een handeling die we onbewust de hele dag uitvoeren. Daarnaast creëert het een spel uit een handeling die normaal door efficiëntie is gedreven.